Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/5899 K.2016/6968

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oto pazarında sanıkla karşılaşan katılanın araç satışı konusunda yaptıkları pazarlık sonucunda katılanın elinde bulunan aracı 3000 TL'ye sayıp, üzerine 7000 TL vermesi konusunda anlaştıkları, katılanın elden 500 TL para verdiği, altı adet cumhuriyet altının ise sanıkla beraber evine gidip aldıkları, sanığın aracın annesinin üzerine kayıtlı olduğunu, bunun için ...'e gitmeleri gerektiğini söylemesi üzerine katılanın idaresindeki araçla yola çıktıkları, yolculuk esnasında sanığın katılana altınların tarihini merak ettiğini, bakmak istediği söyleyerek katılandan alıp cebine attığı,

katılanın altınları aracın devrinden sonra vereceğini şimdilik iade etmesini istemesine rağmen sanığın iade etmediği, sanığın ...'e geldiklerinde katılana annesiyle görüşmesi gerektiğini belirtip aracı alarak gittiği, aradan bir saat sonra katılanı arayıp annesinin rahatsızlandığını gelemeyeceğini, yarın aracı teslim edeceğini söylediği, sonrasında sanığın katılanın telefonlarına cevap vermediği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi,