Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6137 K.2015/6351

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde emeklilik işlemleri takip bürosu bulunduğu, katılanın sanığın işyerine giderek emeklilik işlemlerini takip etmesi için anlaştığı, sanığın katılandan eksik çalışma günleri için 2.620 TL, askerlik borçlanması için 4.850 TL ve prim borcu için 1.200 TL olmak üzere toplam 8.670 TL para aldığı, ancak sonraki günlerde sanığın işyerini kapattığı ve emeklilik işlemleri için de herhangi bir işlem yapmadığının anlaşıldığı, bu suretle sanığın katılanı hile ile ikna ederek kendisine menfaat elde edip atılı suçu işlediği anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi;

ayrıca sanığın adli sicil kaydında bulunan 01/07/2009 kesinleşme tarihli Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 2008/859 Esas, 2009/814 Karar sayılı kararının, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 5219 sayılı Kanun'un 3-B maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince kesin hüküm niteliğinde olduğu ve tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, sanığın mükerrir sayılarak cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,