Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6356 K.2016/3853

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılana isiminin... olduğunu,... Müdürlüğünde çalıştığını telefon numarasını ve bilgilerini işkurdan aldığını, çocuklara burs vermek isteyen ... bir iş adamı olduğunu söyleyerek katılandan çocuklarının kimlik fotokopisi ile 200 TL para isteyen ve katılanın posta havalesi ile kendisine gönderdiği 194.00 TL'yi postaneden çeken sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; sanığın söz ve davranışlarıyla katılanda güven tesis ettikten sonra hileli ve aldatıcı hareketlerle kendisine haksız yarar sağladığından eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddeleri gereğince mükerrirler hakkındaki infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen ve Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine inceleme dosya kapsamına göre sanığın yerine görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,