Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6388 K.2016/4018

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, olay tarihinde bir arkadaşında bulunan 1.600 TL alacağını tahsil etmek için yanında işçi olarak çalışan sanığı arabasını da vererek bir dükkana gönderdiği, sanığın parayı aldıktan sonra kendisine verilen arabayı katılanın diğer işyerine bırakarak ayrıldığı, ancak teslim aldığı parayı katılana vermediği, bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda,

Sanık savunmaları, katılan beyanı, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın katılana ait işyerinde daha önce çalıştığı, olay tarihinde katılan ile aralarında iş veya hizmet ilişkisi olmadığı, eylemin TCK’nın 155/1. maddesi kapsamında kaldığı ve atılı suçtan mahkûmiyetine yönelik kabulde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine inceleme dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,