Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6421 K.2016/4186

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ... 'nun işletmekte olduğu taksiye binen sanığın “...

Cami'nin yanına gideceğiz, oradan da hanımımı alıp ...’a götüreceksin" dediği, araçla ilerlerken mağdura hitaben “Ben ...'de çalışan... ’in oğluyum" dediği, sanığın ...i'nin yanına gelmeden aracı durdurduğu, eşim dediği bir kişiyle telefon görüşmesi yaparak "Haydi taksi geldi aşağıya in" dediği, akabinde sanığın mağdura "Sen bana 190,00 TL para ver eşim 200,00 TL para getiriyor, gelince veririm" dediği, mağdurun da sanığa inanarak para üstü olarak 190,00 TL para verdiği,

sanığın parayı aldıktan sonra mağdura "Ben işe gideceğim servis gelmek üzere eşim gelince onu Migros’a götür ve getir paranı da al" dedikten sonra mağdura ait taksiden inip uzaklaştığı anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde

mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi,