Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6561 K.2016/3595

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, elinde olduğunu söylediği bir adet LCD televizyonu satmak amacıyla katılana teklif ettiği, tarafların 400 TL bedel üzerinden anlaştıkları, sanığın katılana televizyonu teslim etmek üzere bir eve götürdüğü, parayı alan sanığın televizyonu getirmek üzere eve girdiği ancak geri gelmediği, katılan tarafından yapılan kontrolde sanığın evin arka kapısından kaçmış olduğu, bu şekilde kullanmış olduğu hile ile kendisine yarar sağlamak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda,

Sanık savunması, katılan beyanları ve dosya kapsamı itibariyle sanığın söz konusu suçu işlediğine dair mahkûmiyet kararına ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında verilen 10 ay hapis cezasının kanuni sonucu olarak hükmedilmesi gereken 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın diğer temyiz istemlerinin reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,