Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6820 K.2016/4520

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın sahibi olduğu fabrikada çalıştığı dönemde muhasebe işinde çalışan ve üretilen boyaları yine fabrikaya ait satış mağazasında şahıslara ve firmalara satmakla görevli sanığın, katılanın rahatsızlığı nedeniyle fabrikadaki işlerinden uzak kaldığı 5-6 aylık zaman diliminde değişik tarihlerde günlük satışlardan elde edilen paralardan bir kısmını kendisine ayırdığı ayrıca yemek ve yakıt için harcanmış gibi gösterdiği, böylelikle 10.000 TL civarında parayı uhdesine geçirdiği, bu şekilde sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği anlaşıldığından, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılana karşı aynı suçu birden fazla işlemesi nedeniyle TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde30 gün olarak tayin edilmesi,