Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/6825 K.2016/5324

TCK'nın 204/1, 62 ve CMK'nın 231 maddeleri gereğince ayrı ayrı 1 yıl 8 ayhapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün, sanıklar hazır olmadığından aynı konutta oturan ve sanıkların yeğeni ile amcası olduğu belirtilen ...'a tebliğ edilmesi, ancak ...'ın dosyada mevcut 22.05.2012 tarihli nüfus kaydına göre adresinin sanıkların adresinden farklı olduğunun tespit edilmesi karşısında, tebliğ işleminin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 16. maddesine aykırılık teşkil etmesi nedeni ile geçersiz, sanıklar müdafiinin 29.05.2012 tarihli temyiz dilekçesinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek ve katılan vekilinin 06.03.2012 tarihli temyiz isteminden 11.04.2012 tarihinde vazgeçmesi nedeniyle, sadece sanıklar müdafiinin yaptığı temyiz üzerine yapılan incelemede;

Sanık ...'ın kızı olan diğer sanık ... ile birlikte hareket ederek ...'ın yüzde 80 özürlü ve tıbbi yönden 2022 sayılı Kanun'dan faydalanır durumda olduğuna dair sahte rapor düzenlettiği, ... Defterdarlığı aracılığıyla katılan kuruma başvuru yapan ...'ın kurumdan toplam 5.403,13 TL özürlü aylığı aldığı, sanıkların bu şekilde resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddia olunan olayda;

1-Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen kararlara yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasını geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından, CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran sanıklar müdafiinin haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan verilen kararlara yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a)Sanık ...'ın soruşturma aşamasında alınan ve ... Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 04.02.2011 tarihli özürlü sağlık kurulu raporunda sanık ...'ün özür durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının yüzde 57 olduğunun belirtilmesi ve sahte olduğu tespit edilen suça konu raporda ise aynı oranın yüzde 80 olarak belirtilmiş olması karşısında, Aile ve Sosyal Yardım İl Müdürlüğünden belirtilen raporlardaki farklı özürlülük oranları arasında hasta haklarının ve özürlü aylık miktarının değişkenlik gösterip göstermediğinin sorulması,

b)... Devlet Hastanesinin 04.02.2011 tarihli özürlü sağlık kurulu raporunda sanık ...'e hafif mental retardasyon teşhisinin konulmuş olması nedeniyle bu sanığın TCK'nın 32. maddesi kapsamında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığına ilişkin rapor alınması,

c)TCK'nın 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı bakımından sanıklar müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde ibraz ettiği ödeme makbuzlarının katılan kuruma gönderilerek zararın giderilip giderilmediğinin sorulması,

d) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde belirtilen nitelikli hallerde suçtan elde edilen haksız menfaati belli ise; TCK'nın 52. madde hükmü de gözetilmek sureti ile haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel adli para cezası aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca gün olarak belirlenerek artırım ve indirimler gün üzerinden yapıldıktan sonra, ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı 52/2. madde hükmü gereğince 20-100 TL arasında takdir edilecek miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi

gerekirken doğrudan elde edilen haksız menfaatin iki katı esas alınmak suretiyle uygulama yapılması,