Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7100 K.2016/1610

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde şikayetçiye ait işyerine gelen ve annesini aramak bahanesi ile şikayetçiden cep telefonunu ödünç olarak alan sanığın, o sırada işyerinin kalabalık olmasından istifade ederek cep telefonun katılana iade etmeden işyerinden ayrıldığının ve bu şekilde üzerine atılı “güveni kötüye kullanma” suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre Üst Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, katılandan bir telefon görüşmesi yapıp iade etmek üzere aldığı cep telefonunu geri vermeyerek uzaklaşması şeklinde sübut bulan eylemi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/06/2012 tarih ve 2011/15-440 esas, 2012/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere, zilyetliğin devredilmemiş olması nedeniyle hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek güveni kötüye kullanma suçundan dolayı şikayetten vazgeçme nedeni ile düşme kararı verilmesi,