Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7134 K.2016/4975

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Adliyede icra müdürü olarak çalıştığını, adının ... olduğunu, savcı ile arkadaş olup, onun nezdinde hatırı sayıldığını söyleyip, çeşitli hilelerle katılanları aldatan sanığın, öncelikle katılan ...'ın çocuklarını icra memuru olarak işe aldırtacağını söyleyerek başvuru harç parası adı altında 300 TL para, dörder adet resim, kimlik fotokopileri ve sabıka kayıtlarını aldığı, bunun üzerine tanık ...'da kardeşi müşteki ...'ın işe alınmasını söylediğinde tamam onu da alalım dört resim, sabıka kaydı ve 95 TL para getirsin dediği ve katılan ...'dan da 95 TL para ve istediği parayı ve belgeleri aldığı,

sanığın işi geciktirmesinden şüphelenen katılan ...'ın ihbarı ile diğer çocuklarına ilişkin belgeleri almak için geldiğinde sanığın polislerce suç üstü yakalandığı, bu suretle haksız menfaat temin ettiği iddia olunan olayda;

Sanığın soruşturma aşamasında eylemi ikrar etmesi, katılanların ve tanıkların birbirleri ile örtüşen beyanları, yakalama tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1) Sanığın suçu her iki katılana karşı hukuki anlamda tek bir fiille işlediği eylemin TCK'nın 43/2 kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yüklenen eylemin iki ayrı suç kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) 5237 sayılı TCK’nın 52.maddesi gereğince adli para cezasının gün olarak belirlenirken, artırım ve indirimlerin de gün üzerinden yapılmasından sonra aynı maddenin 2. fıkrası gereğince 20-100 TL arasında belirlenecek miktar ile çarpılması suretiyle sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Gün para cezalarının adli para cezasına dönüştürülmesinin dayanağı olan yasa maddesi gösterilmeyerek CMK’nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,