Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7141 K.2016/4305

1-Katılan Muammer Çam'a yönelik eylemi nedeniyle, TCK'nın 158/2, 52/2, 52/4, 53/1 maddeleri gereğince 3 yıl hapis ve 20.000 TL adli para cezası, 2-Katılan ...'a yönelik eylemi nedeniyle, TCK'nın 157/1, 52/2, 52/4, 53/1, 63 maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis ve 6.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın kendisini ... Parti ... ili ... ilçesi gençlik kolları başkan yardımcısı olarak tanıtmak suretiyle, katılan ...’ın sağlık sorunlarına yardımcı olabileceği ve kendisine Toki’den ev alabileceğini ifade ettiği, Başbakan Yardımcısı ... 'ın yardımcısı ... ile telefonda görüşmüş gibi yaparak işlerinin hallolduğunu, gerekli evrakları teslim etmek üzere birlikte hükümet konağına gitmeleri gerektiğini söylediği,

sanığın Toki’den ev alma istemini içeren bir dilekçeyi ve bir kısım evrakları katılana doldurttuğu, daha sonra valilik binasına girip çıktıktan sonra konuyu hallettiğini, tapunun 10/07/2011 tarihinde verileceğini, satın alacağı evin parasının bir dernek tarafından ödeneceğini, kendisinin 9.700 TL para ödemesi gerektiğini söylemesi üzerine katılanın eşine ait ziynet eşyaları ile babasından borç olarak aldığı ziynet eşyalarını kuyumcuda bozdurarak 9.700 TL parayı sanığa verdiği,

Ayrıca katılan ...’ın kayınbiraderi olan ve özürlü olan ...’a kendisine de ehliyet alması hususunda yardımcı olacağından bahisle katılan ...'nin belgelerini alarak birlikte hastaneye gittikleri, sanığın katılana işin zor olduğunu, 2.500 TL para gerektiğini söylediği, bu parayı temin etmeleri üzerine sanığın Beylikova Kaymakamlığına girip çıkarak ehliyet işinin hallolduğunu söyleyerek 2.500 TL parayı aldığı, ve böylece katılanları kandırmak suretiyle haksız menfaat temin ettiği iddia ve kabul olunan olayda;

Sanığın katılan ...’a yönelik eyleminin TCK'nın 158/2. maddesinde düzenlenen kamu görevlileriyle ilişkisinin olduğundan, onlar nezdinde hatırı sayıldığından bahisle nitelikli dolandırıcılık, katılan ...’a yönelik eyleminin ise TCK'nın 157/1. maddede düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.