Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7316 K.2016/5233

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, olay tarihinde adres sorma bahanesi ile katılanın yanına gelerek 6 adet kol saatini çıkarttığı ve altın olduğunu söyleyerek satmak istediği, bu esnada açık kimliği tespit edilemeyen iki kişinin sanık ve katılanın yanına gelerek bu altınları almak istedikleri, bu kişilerden birinin katılanı saatlerin altın olduğuna inandırmak için kuyumcu olduğunu söylediği bir yakını ile telefon görüşmesi yaptığı ve sanığa 1300 dolar para verip katılana da saatleri almasını söylediği, bu şekilde katılanın saatlerin altın olduğuna inanarak sanığa 2 bin TL para verip saatleri aldığı,

sanık ve bu kişilerin olay yerinden ayrılıp geri gelmemeleri üzerine katılanın kolluğa şikayette bulunduğu ve yapılan araştırmada saatlerin altın olmadığının anlaşıldığı, bu şekilde sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda;

Sanığın savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın üzerine atılı suçun sabit olduğuna dair mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.