Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7593 K.2016/5780

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...'ın ... Belediyesi'ne büfe açmak için yaptığı başvurunun reddedildiğini öğrenen sanığın, belediyede tanıdıkları olduğunu, işini halledebileceğini söyleyerek mağdurun inanmasını sağladıktan sonra, halledeceği iş için mağdurdan bir takım belgeler ile birlikte 4.000 TL almasına rağmen, mağdurun bir daha sanığa ulaşamadığı, sanığın bu surette hileli eylemlerle mağdurdan haksız menfaat temin ettiği, sanığın tevil yollu ikrarı, mağdur ve tanık beyanları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezasının alt sınırın üzerinde “30 gün” olarak tayin edilmesi,