Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7788 K.2016/5633

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Evlenmek isteyen sanık ile katılanı çevresindekilerin tanıştırdıkları, sanığın katılanın evlenme teklifini kabul etmesi üzerine katılanın koltuk takımı, halı, televizyon, bulaşık makinesi gibi ev eşyaları alıp sanığın evine yerleştirdiği, ayrıca sanığın kira, elektrik, su ve doğalgaz borçlarını ödediği, bir hafta sonra sanığın katılana anlaşamayacaklarını ve ayrılmak istediğini söylediği, katılanın eşyalarını geri almak istediğinde ise sanığın evde olmasına rağmen gezmeye gittiğini söyleyip telefonda "eğer eşyaları alırsanız iş kötüye gider, benim kaybedecek bir şeyim yok" diyerek eşyaları vermediği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 350 gün olarak tayin edilmesi,