Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/7944 K.2016/6391

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, suç tarihinde bankaya kredi kartı borcu yatırmak üzere gönderilen katılana yaklaşarak kendisini, dayısının bir arkadaşı olarak tanıttığı ve telefonda dayısı ile konuşuyormuş gibi yapıp dayın yakınlardaki bir hukuk bürosuna giderek yeni gelen evraklar ile 810 TL parayı alıp getirmeni, bankaya yatması gereken parayı da benim yatırmamı istedi" diyerek elindeki para ile; "Benim telefonumun şarjı bitti sen telefonunu bana ver, ben bankada olacağım, hukuk bürosuna gittiğinde beni ararsın" diyerek kandırdığı katılanın elindeki cep telefonunu aldığı anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Hükmün gerekçe kısmında TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığı açıklanmış olmasına rağmen sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında 21/01/2012 olarak yanlış yazılan suç tarihinin, mahallinde 29/09/2011 olarak düzeltilmesi,

2-TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi,