Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8108 K.2016/5966

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın, ... ile birlikte müşteki...'ın kasiyer olarak çalıştığı markete gittikleri, 2 TL tutarında bisküvi aldıkları ve sanık ...'ın müştekiye 50 TL verdiği, müşteki paranın üzerini vereceği sırada sanık ...'ın, ...'a kendisinde bozuk para olup olmadığını sorduğu, ...'ın cebini kontrol eder gibi yaparak bozuk para olduğunu söylediği, sanık ...'ın müştekiye vermiş olduğu 50 TL'yi geri aldığı, daha sonra ...'ın bozuk para olmadığını söylemesi üzerine ...'ın müştekiden para üstü olan 48 TL'yi istediği, müştekinin 50 TL parayı iade ettiğini beyan etmesine rağmen sanığın ısrar etmesi üzerine 48 TL parayı verdiği anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi,