Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8282 K.2016/7071

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

.... iskelesinde çalışan sanığın katılanları ....'ya işe aldırabileceğini söyleyerek kandırıp, her iki katılandan ayrı ayrı 500 TL aldığı, bilahare sanığın yine katılan ...'u arayarak her iki katılanın 870 TL daha vermeleri gerektiğini söyleyerek, katılanlardan 870 TL para aldığının anlaşıldığı, böylece dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 40 gün olarak tayin edilmesi,

2-TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı maddenin birinci fıkrasında gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,