Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/851 K.2015/2083

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanıkların, katılana ait iş yerine geldikleri ve kendilerini Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığında görevli müfettiş olarak tanıttıkları ve iş yerinde inceleme yapacaklarını söyledikleri ve kuruma ait resmi belgeler ibraz ettikleri, yaptıkları incelemede katılanın iş yerinde sigortasız olarak çalışan yedi işçiye 1400 TL para cezası kestikleri, bu parayı nakden aldıkları, bu şekilde sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri iddia olunan olayda, sanıkların savunmaları, katılan anlatımları, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların eylemlerinin resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşlarını aracı olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabülde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün ONANMASINA;

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik incelemede ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine inceleme dosya kapsamına göre sanıklar müdafiinin yerine görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 90 gün olarak tayin edilmesi,