Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8520 K.2016/6503

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ticari taksi şoförü olup havalimanına yolcu götüren katılanın taksisine bindiği, kendisini ...olarak tanıtarak katılanla bir süre konuştuktan sonra Gümrük Muhafaza Amirliğinde kısım şefi olduğunu,buraya makam şoförü alınacağını, kendisine bir güzellik yapıp işe aldırabileceğini söylediği ve katılanın telefon numarasını alıp taksiden indiği,

ertesi gün katılanla tekrar buluştukları, sanığın katılandan bazı belgeleri hazırlamasını isteyip harç parası olarak 60 TL ve ayrıca gümrükten sigara getireceğini söyleyerek 42.5 TL para aldığı ve daha sonra yeniden görüşmek üzere ayrıldıkları, bir süre sonra yeniden buluştuklarında katılanın durumdan şüphelenip sanığı polis merkezine getirerek yakalattığı anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Gerekçe kısmında belirtilmiş olmasına rağmen “başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması” suçundan hüküm kurulmadığı anlaşılmış ise de; bu suçtan her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,