Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/8547 K.2016/6176

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın, özürlü olan kızı... adına tazminat alıp, maaş bağlatma bahanesi ile 390 TL parasını alan sanığın bu suretle haksız menfaat temin ettiği iddia olunan olayda; sanığın, katılanın trafik kazasında ölen çocuğu için vekaleten takibini yaptığı işlemler için sigorta gideri olarak katılandan para aldığı yönündeki tevil yollu ikrar içeren savunması, katılanın aşamalarda istikrarlı beyanları, tanık anlatımları, katılanın vefat eden çocuğu olmadığına ilişkin nüfus kayıtları, sanığın teşhis edilmiş olması ve tüm dosya kapsamına göre,sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,