Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/856 K.2015/524

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, failin kendisinin veya başkasının yararına olarak zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunması veya bu devir olgusunu inkar etmesi gerekmektedir.

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması dolandırıcılık suçunun temel şeklidir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde ;

Sanığın, katılanın kendisine teslim ettiği kasa anahtarını kullanarak şubedeki yetkiliyi ikna edip 20.000 ABD dolarını ve laptopu alarak geri vermediği ve bu şekilde güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan olayda; sanığın farklı isimle ve kendinde olmayan özelliklerle kendisini tanıtıp işe girdiği, sonra katılanın kendisine güven duymasını sağladığı, katılan tarafından ...’daki işyerine sanıkla kasa anahtarının gönderildiği,

sanığın işyeri yetkilisi Cemil Erdem'e “parayı da kendisinin yatıracağını, katılanın böyle talimat verdiği şeklinde yalan söyleyerek” hileli davranışlarla yetkiliyi ikna edip parayı alması ve bilgisayarı götürmesi suretiyle menfaat temin etmek şeklindeki eyleminin TCK'nın 157/1. maddesinde öngörülen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,