Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/903 K.2015/172

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, failin kendisinin veya başkasının yararına olarak zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunması veya bu devir olgusunu inkar etmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Mülkiyeti katılana ait olup zilyetliği katılanın oğlu olan mağdur ...'de bulunan motosikleti, zilyedinin rızası ile bir işini görüp geri getireceğini söyleyerek alan, ancak geri getirmeyen sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda,

Motosikletin zilyedi mağdur ...'nin soruşturma aşamasında müdafi huzurunda alınan beyanında, sanığın kendisinden motosikleti istemesi üzerine, kendisini köyden babasının çağırdığını, acilen gitmesi gerektiğini, köyden döndüğünde nereye istiyorsanız gidersiniz dediğini, ancak sanığın kendisini dinlemeyerek gittiğini, motosikleti önce rızası ile verdiğini, ikinci defasında ise rızasının olmadığını beyan etmiş olması karşısında; sanığın eyleminin TCK.nın 141/1. maddesindeki hırsızlık suçunu oluşturup oluşturmadığının ve delillerin takdirinin üst dereceli asliye ceza mahkemesine ait olup olmadığının tartışılmayarak, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,