Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/91 K.2015/977

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın müştekinin oturduğu apartmana gelerek elektrik sayaçlarına baktığı, müştekinin sanığın görmesi üzerine ne yaptığını sorduğu, bunun üzerine sanığın müştekiye ...'in evini aradığını ve elektrik sayacının mührünün kopartıldığını bunun cezasının 4.000 TL olduğunu ancak şirketine telefon ederek yetkili şefinin yardımcı olacağını 1.300 TL vermesi üzerine işi halledeceğini müştekiye söylediği,

ilerleyen saatlerde yeniden geri geleceğini evden çıkmamasını söylediği müştekinin de sanığa inanarak 1.300 TL para ve ayrıca sayaç kutusunu yaptırmak için de 75 TL para verdiği daha sonra sanığın geri gelmemesi nedeniyle müştekinin sanıktan şüphelendiği, yapılan şikâyet sonucunda, müştekinin emniyetteki fotoğraftan sanığı teşhis ettiği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 50 gün olarak tayin edilmesi,