Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/9350 K.2016/8906

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde sanığın katılanın evine gelerek katılana ve eşine belediye altında dükkan açtıklarını, yakında açılışları olacağını, bu nedenle kendilerine televizyon ve buzdolabı çıktığını, biraz sonra televizyon ve buzdolabının getirileceğini söyleyerek ceketinin cebinden çıkarttığı biri bayan ve biri erkek kol saati olmak üzere iki adet saati katılana uzatarak 750 TL karşılığında saatleri aldıkları takdirde televizyon ve buzdolabının kendilerine teslim edileceğini söylediği, katılanın 750 TL para vererek saatleri aldığı, bunun üzerine sanığın biraz sonra araba gelecek malları indireceğiz diyerek aldığı para ile evden ayrıldığı ve tekrar dönmediği, bu suretle atılı dolandırıcılık suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer cumhuriyet savcısının ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,