Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/9536 K.2016/11120

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, suç tarihinde, aynı istikamete gittiklerini söyleyerek minibüs bekleyen katılanı aracına aldığı, sohbet esnasında katılana ''1.000 TL parayı fakirlere dağıtacağım sana parayı vereyim sen fakirlere dağıt'' dediği, katılanın kabul etmesi üzerine cebindeki peru parasını çıkarak katılana gösterdiği ve paranın 1.000 TL'den fazla ettiğini söyleyerek para üstünü istediği, katılanın bunun üzerine sanığa 80 TL verdiği, ardından sanığın katılanı araçtan indirerek ben parayı bozdurup sana vereceğim dediği, katılanın paranın getirileceği düşüncesi ile beklediği ancak sanığın gelmediği, bu şekilde dolandırıcılık suçunun işlendiği iddia olunan olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın sair temyiz itirazlarının reddine,

1- 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de;

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,