Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/9652 K.2016/10382

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde suça sürüklenen çocuğun şikayetçinin yanına gelerek tanıdığı bir kuyumcu olup olmadığını sorduğu, şikayetçinin olmadığını söylemesi üzerine annesinin hasta olduğunu, yaşı küçük olduğu için bilezikleri bozduramadığını, 2.500 TL değerindeki bilezikleri 500 TL karşılığına kendisine verebileceğini söylediği, şikayetçinin de 220 TL ve bir adet cep telefonunu suça sürüklenen çocuğa verip karşılığında maddi değeri olmayan üç adet altın görünümlü bileziği aldığı anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,