Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2016/12474 K.2016/11269

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, bir arkadaşı vasıtasıyla tanıştığı mağdurun akrabalarını, İstanbul, Ankara ve Tokat Emniyet Müdürlüklerinde tanıdık polis memurları ile Birleşmiş Milletlerde de tanıdıkları aracılığıyla yurt dışına 15.000 Dolara gönderebileceğini söylediği, bu konuşmalar geçerken sanığın sürekli telefonda görüşmeler yaptığı ve mağdura telefondaki şahsın İstanbul Emniyet Müdürlüğünden polis arkadaşı olduğunu belirttiği, yine aradan bir kaç gün geçtikten sonra mağdura mail yolu ile bizzat kendisinin hazırladığı yurtdışına göndermek istediği akrabası adına düzenlenmiş Kanada ülkesine sığınmacı talebini içeren başvuru ve onay belgesini gönderdiği,

mağduru Ankara iline götürdüğü, yakınlarında bulunan polis görüntülü kişinin işi halledeceğini söylediği; tüm bu hileli hareketler neticesinde mağdurun güvenini kazanarak mağdurdan toplamda 4.500 Dolar para aldığı iddia ve kabul olunan somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 maddesinin (b) bendine eklenen 6 alt bendi ile TCK’nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,