Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2016/4653 K.2016/7345

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün 02.01.2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunun 21/2. maddesinde belirtilen “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.” hükmü karşısında yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşılmış olup, sanığın temyizi öğrenmesi üzerine ve süresinde olduğu anlaşılmakla esastan yapılan incelemede;

Şikayetçinin su tesisatı işiyle uğraştığı, sanıkla şikayetçinin on dairelik su tesisatı yapılması konusunda anlaştıkları, şikayetçinin tanık ...'yı sanığa yardım etmesi amacıyla yanına eleman olarak gönderdiği, sanığın talebi üzerine 1.000 TL değerinde malzeme ve bir adet mengene, bir adet pafta, bir adet maşalı anahtar gönderdiği ancak daha sonra sanığa ulaşamadığı, şikayetçinin sanığı bulduğunda sanığın kendisini başkasıyla karıştırdığını söylerek aldıklarını inkar ettiği anlaşıldığından hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.