Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2016/5611 K.2016/4689

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi ...’yı telefonla arayan sanığın, şikayetçiye ait olan ve ... isimli internet sitesinde satışa sunulan saatlerden satın almak istediğini ifade ettiği, fiyat konusunda anlaştıktan sonra kendisini İstanbul’a çağırdığı ve kendisinin havaalanından şoförü ve koruması ile aldıracağını söylediği, sanığın koruma olarak tanıtmış olduğu ve açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen ... ve şoför ... ile birlikte şikayetçiyi havaalanından aldırdığı, daha sonra şikayetçi ile bir restaurantta buluşan sanığın saatleri alıp, parayı koruması olarak tanıttığı ... tarafından kendisine ofiste verileceğini söyleyerek,

şikayetçiyi ... ile birlikte gönderdiği, ... isimli şahsın yolda ofisin yakında olduğunu, kızına kredi kartı vereceğini söyleyip ayrıldığı, şikayetçinin şoför ... ile birlikte bir müddet beklediği, ancak ... isimli şahsın gelmemesi ve ... isimli şoförün de daha yeni işe başlatılmış olduğunu öğrenmesi üzerine dolandırıldığını anladığı ve şikayetçi olduğu iddia olunan olayda;

Sanığın öncelikle son sorgusunda belirttiği adrese gerekçeli kararın tebliği gerekirken bu adrese gerekçeli karar hiç tebliğ edilmeden resmi gazetede ilanen tebliğ yolu ile kesinleştirildiği anlaşılan karara karşı sanığın yapmış olduğu temyiz inceleme başvurusu, süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarıyla ilgili, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulamanın infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.