KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2013/7942 E., 2014/2843 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi
- Tarihi
- 21/03/2013
- Numarası
- 2005/613-2013/126
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
-K A R A R-
Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, davalı yüklenicinin, süresinde inşaatı teslim etmediğini, sözleşmeyi bu nedenle haklı feshettiklerini, davalının yaptığı imalata karşılık hakettiğinden daha fazla para ödendiğini ve arsa devri yapıldığını, davalının sorumlu olduğu KDV, emlak vergisi ve tapu harçlarını davacının ödediğini, yapılan imalatlar nedeniyle nefaset bedeli alacağının olduğunu ileri sürerek, yıkımı gereken ticaret binasının yıkılması ve tekrar imalı bedelinin, fazladan verilen ödeme ve arsa bedilinin, nefaset bedeli ile KDV, emlak vergileri ve tapu harçlarının tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, inşaatın seviyesine göre davacının fazla ödemesi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, alınan bilirkişi raporlarına göre davacının, hesaplanan fazla ödemeleri ve fazladan devrettiği arsa bedelini talepte haklı olduğu, vergi, KDV ve harç alacaklarını kanıtlayamadığı gerekçesiyle, taleple bağlı kalınarak fazladan yapılan ödemelerin ve fazladan devredilen arsanın değerinin, nefaset bedelinin ve ticaret binasının yıkılması masrafının davalıdan tahsiline dair davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle ileri sürülen temyiz sebeplerine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2013/7942, K. 2014/2843, 11 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama