Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2015/10169 K.2016/936

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilin de hissedarı olduğu taşınmaz üzerine, davalı şirketin bina inşa etmesi amacıyla 01.12.2011 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, eksik ve ayıplı imalat bulunduğu gibi, zamanında da teslim edilmediğini ileri sürerek, şimdilik 2.975,00 TL gecikme tazminatı, 47.025,00 TL eksik ve ayıplı imalat bedeli olmak üzere toplam 50.000,00 TL'nin temerrüt faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davacının “tüketici”, davalının ise “sağlayıcı” olduğu,... İlçesinin Büyükşehir sınırları içerisinde olduğu ve dolayısıyla... İlçesinde müstakil tüketici mahkemesi bulunmadığı, görevli ve yetkili mahkemenin 6502 sayılı Yasa'nın 3. ve 8. madeleri gereğince...Tüketici Mahkemesi olduğu gerekçesiyle, davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı eksik ve kusurlu imalat bedeli ile gecikme tazminatı istemine ilişkindir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanun'un 3. maddesi (L) bendinde gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmeleri tüketici işlemi kapsamına alınmıştır. Kanun'un 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir. 6502 sayılı Kanun'un 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir.

Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu'nun 355 vd., 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanunu'nun 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı açıktır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç, arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Yasa'da tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak, araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davanın genel mahkeme sıfatına sahip yerel mahkeme tarafından görülmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, kararın bozulması gerekmiştir.