KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2015/2521 E., 2018/34 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Ocak 2018
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki icra takibine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı asil, davalı tarafından aleyhine icra takibi yapıldığını, o tarihlerde İstanbul'da yaşadığından dolayı takipten haberdar olmadığını ve bu nedenle de süresinde itiraz edemediğini, davalı ile aralarında hiçbir alacak borç ilişkisi bulunmadığını ileri sürerek, ... İcra Müdürlüğü'nün 2014/327 E. Sayılı takip dosyası ile ilgili olarak davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında 31.12.2008 tarihinde Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalandığını, inşaat yapıldıktan sonra kat irtifakı kurulması için müracaat edildiğinde davacının tapudaki hissesinde borçlarından dolayı haciz bulunduğunu, haciz bedelinin müvekkili tarafından ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı yüklenicinin mal sahiplerine sözleşme gereği yükümlülüklerini yerine getirmeleri için dava konusu haczin kaldırıldığını bildirir 09.12.2013 tarihli ihtarname keşide ettiği, haciz bedelinin ödenmemesi üzerine davacı aleyhine icra takibi başlatıldığı, bu takibin itirazsız kesinleştiği, davacı davaya konu borcu olmadığını, borcun kendisi tarafından ödendiğini iddia ettiğinden, ispat yükünün davacı üzerinde olduğu ve davacının dava dilekçesinde delile dayanmadığından ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2015/2521, K. 2018/34, 15 Ocak 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama