KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2015/2907 E., 2018/2367 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Mart 2018
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki asıl ve birleşen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Asıl davada davacı vekili; müvekkilinin de hissedar olduğu arsa üzerine davalı ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, sözleşmeye göre inşaatın sözleşme tarihinden itibaren 18 ay sonra teslim edileceğini, teslim tarihinin 28/02/2011 olduğunu, bu tarih itibariyle edimin ifa edilmediğini, iskan raporunun da alınmadığını, iddia ederek 3-5-7 ve 9 nolu daireler yönünden 14.000 TL kira kaybının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.Birleşen davada davacı vekili; 18.800,00 TL eksik işler bedelinin ve 01/10/2011-16/11/2011 tarihleri arası kira kaybı 2.400,00 TL'nin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Asıl ve birleşen davada davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamında; ruhsat almak için başvuru sonrası meydana gelen 3 ay 5 günlük gecikmeden davalı yüklenicinin kusurlu olmadığı sözleşmenin 4. maddesine göre eklenecek 6 aylık sürede nazara alındığında teslim tarihinin 31.08.2011 olduğu,
eksik işler bedelinin 18.880 TL olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kısmen kabullerine karar verilmiştir.Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlerden alınmasına,
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2015/2907, K. 2018/2367, 27 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama