KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2016/7462 E., 2020/468 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Ocak 2020
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkili kooperatif tarafından davalı aleyhine Germencik İcra Müdürlüğü'nün 2013/593 esas sayılı dosyası ile takip başlatıldığını davalının itirazı neticesinde takibin durduğunu, takibin davalının 01/08/2013 tarihine kadar muacceliyet kazanmış şerefiye ve aidat borçlarından kaynaklandığını ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve % 20 sinden aşağı olmamak kaydıyla icra inkar tazminatı ödemeye mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, takibin haksız olduğunu, borcunun olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafından davacıya yapılan ödemelerin daha önceki aidat, şerefiye veya davalının başka borçlarına ilişikin olduğunu davacı tarafın ispatlayamadığı, davalının davacıya 5.423,79 TL asıl alacak ve 125,32 TL işlemiş faiz borcunun olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.
Davalı vekilinin temyizi yönünden;
1- Mahkemece verilen karar, temyiz eden davalı vekiline 02.06.2016 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili de hükmü 15 günlük yasal süresinden sonra 21.06.2016 tarihinde temyiz etmiştir. Bu durumda süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.
2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2016/7462, K. 2020/468, 28 Ocak 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama