KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2016/8157 E., 2019/5256 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Aralık 2019
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
276 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davalı firmayla müvekkili arasında idarenin bina ve eklentilerinin güvenlik hizmeti için 2006, 2007 ve 2008 yılları dönemlerinde örnekleri sunulan sözleşmeler imzalandığını, dava dışı işçilerin açtığı iş davaları neticesinde başlatılan takiplere müvekkili tarafından ödeme yapıldığını, oysa yapılan ödemelerden taraflar arasındaki sözleşmelerin 23. ve Teknik Şartnamenin 15/6 maddesi uyarınca çdavalının sorumlu olduğunu ileri sürerek müvekkili İdarece ödenen toplam 19.238,52 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan rücuen tazminini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili , davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki sözleşmenin 23. maddesindeki yüklenicinin sözleşme konusu iş ile ilgili çalıştıracağı personele ilişkin sorumlulukları başlıklı hüküm ilgili mevzuat ve Teknik Şartnamenin 15/6. Bendindeki "Hizmet personelinin maaşlar, yol, yemek, ödül, ceza, maaş artışı ihbar ve kıdem tazminatı, buna benzer sosyal haklar ile İş Hukuku'ndan doğan her türlü sorumluluk, vergi, harcama ve yüklenici tarafından yapılacaktır" hükmüne göre, yüklenicinin işçi alacaklarından tek başına sorumlu olduğu, davacı idarenin İş Mahkemesi ilamları gereği ödediği işçilik alacaklarını rücuen isteyebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar vermiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2016/8157, K. 2019/5256, 11 Aralık 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama