KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2016/8814 E., 2020/2127 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde bir kısım müdahil vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, müvekkili şirketin borca batık durumda olduğunu, iyileştirme projesi kapsamında erteleme kararı verilmesi halinde borca batıklıktan çıkabileceğini ileri sürerek, müvekkili şirketin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesini talep ve dava etmiştir.
Müdahiller vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı şirketçe sunulan projenin hayata geçirilmesinin mümkün olduğu, iyileştirme projesini gerçekleştirdiği takdirde davacı şirketin borca batıklıktan kurtulma ümidinin olduğu anlaşılmakla davacının iflasın ertelenmesi talebinin kabulü ile iflasın 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmiştir.
Kararı, bir kısım müdahil vekilleri temyiz etmiştir.
Mahkemenin iflasın ertelenmesine ilişkin vermiş olduğu karar temyiz aşamasında iken mahkemece resen yapılan incelemede şirketle ilgili iflas erteleme talebinin 13.07.2016 tarihinden itibaren 1 yıl süre ile kabul edildiği, kararın henüz kesinleşmediği, 13.07.2017 tarihinde 1 yıllık sürenin sona ermesine rağmen ertelemenin uzatılması talebinde bulunulmadığı, davacı şirketin projedeki taahhütleri yerine getirmediği, sermaye artırımının yapılmadığı, kayyım ücretlerinin dahi ödenmediği,
boca batıklığın giderek arttığı, şirketin halihazır durumda iflastan kurtulması mümkün görülmediği gerekçesi ile 23.01.2019 tarihinde davacı şirketin iflasına karar verilmiştir. İflas kararı temyiz edilmeksizin 14.11.2019 tarihinde kesinleşmiştir. Bu durumda eldeki erteleme davası konusuz kaldığından başkaca inceleme yapılmaksızın kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2016/8814, K. 2020/2127, 17 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama