Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2017/640 K.2019/3008

Davacı vekili, müvekkili şirketin, 07.01.2013 tarihinde hazırlanan 2013 yılı ara bilançosunda borca batık durumda olduğunu, şirketin ekonomik durumunun ıslahının mümkün olduğunu ileri sürerek iflasının ertelenmesini talep etmiştir.

Müdahil vekilleri, talebin reddi ile şirketin iflasına karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, dava tarihi ile karar tarihi arasında geçen sürede şirketin, iyileşme projesini gerçekleştiremediği, borçlarının arttığı, kayyım maaşının dahi ödenmesinde güçlük çekildiği, borçların yapılandırılmasına ilişkin sözleşmelere uyulmadığı, sermaye arttırım taahhüdünün yerine getirilmediği gerekçesiyle, davacı şirketin iflasına karar verilmiş olup; verilen kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 04.10.2016 tarihli, 2015/9943 Esas, 2016/4308 Karar sayılı ilamıyla yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez, Dairemiz kararına karşı davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

1-Dava, iflasın ertelenmesine ilişkindir.

HMK'nın 298/2. maddesi uyarınca, gerekçeli karar tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Öte yandan kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili ya da farklı olması, yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir.

Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile bağdaşmaz. Kısa ve gerekçeli karar arasında farklılık ve çelişki yaratılması halinde, 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde, mahkemece kısa karar ile bağlı kalınmadan yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmelidir.

Somut olayda mahkemece 03.03.2015 tarihli celsede kısa kararın “İflasın şartı oluşmadığından dolayı iflas erteleme talebinin reddine” şeklinde olduğu ayrıca iflas kararı verilmediği; gerekçeli kararda ise bu kez “İflas erteleme koşulları oluşmadığından iflas erteleme talebinin reddine” cümlesi yazıldıktan sonra ikinci maddede davacı şirketin iflasına hükmedilerek kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur. Bu durumda mahkemece gerekçeli karar ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturacak şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır. Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkeme kararının bozulması gerekirken sehven onandığı bu kez yapılan incelemede anlaşılmıştır.