KÜNYE
23. Hukuk Dairesi 2018/879 E., 2020/4256 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Aralık 2020
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi
Taraflar arasındaki kooperatif genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
- KARAR -
Davacı vekili, davalı kooperatif tarafından yapılan taşınmazı dava dışı 3.kişiden borcu olmadığına dair ibraname ile devraldığını, davalı tarafından borcu oladuğu iddiasıyla icra takibi başlatıldığını, itirazın iptali devam ederken hiçbir ihtarname göndermeksizin kooperatif üyeliğinden ihraç edildiğini ileri sürerek ihracına ilişkin genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının üyeliği hisse devri yoluyla aldığını, diğer ortaklar tarafından ödenen bedeli ödemesi gerektiğini, ibranamenin davacının ödemekle yükümlü olduğu aidat borçlarının tamamını kapsamadığını, aidat ödemeyen üyelere ilişkin üyelikten çıkarılma kararı alınan genel kurulun iptalinin istenilmediğini, dava açma hakkı olmadığını savunarak açılan davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma,bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının kooperatif üyesi olduğu, hakkında ihraç kararı verilebilmesi için Kooperatifler Kanunu’nun 27.maddesi gereği iki tane ihtarname gönderilmesi gerektiği gerekçesiyle açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.
İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından, davacının kooperatif üyeliğinden ihracının koşullarının oluşmadığı,usulüne uygun ihtarname gönderilmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
Yargıtay 23. Hukuk Dairesi, E. 2018/879, K. 2020/4256, 14 Aralık 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama