Yargıtay 23. Hukuk Dairesi E.2019/313 K.2020/1828

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, dava dışı işçinin işçilik alacaklarına ilişkin olarak İş Mahkemesinde açtığı davada verilen karar gereğince, davacı kurumca ödenen toplam 19.960,33 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, asıl işverenin davacı kurum olduğunu, işçilik alacağı yönünden davalı şirketin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen Hizmet Alımları Tip Sözleşmesi ve Teknik Şartnamenin ilgili hükümleri gereğince, davalı şirketin alt işveren olduğu, toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işveren ile birlikte asıl işveren olan davacı ile birlikte sorumlu olduğu gerekçesiyle, 331,60 TL alacağın 15.09.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nın 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 Sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'a eklenen Ek-Madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında, 2016 yılı için 2.190,00 TL'dir. Davalı vekilince temyize konu yapılan 331,60 TL’lik kısım yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığından davalının temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.