Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2013/29409 K.2014/19638

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanığın atılı suçu kabul etmemesi, müşteki Melih'in aşamalarda açıkça bir isim vermeyip kovuşturma aşamasında karşıdaki üç şahıstan genç olanın parmağını kırdığını beyan etmesi, müşteki ile sanık arasında yüzleştirme işleminin yapılmadığının anlaşılması karşısında, sanık ile müşteki yüzleştirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Müşteki Melih'in, Eskişehir Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan raporunda, müştekide tespit edilen kemik kırığının hayat fonksiyonlarını orta (2) derecede etkileyecek nitelikte olduğunun bildirilmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten sonra kırığın hayat fonksiyonlarını etkileme derecesine göre makûl ölçüde bir artırım yapılması gerekirken 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca üst orandan artırım yapılmak suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezalarına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,