Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2014/12811 K.2014/34012

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) Oluşa ve dosya içeriğine göre, yaralama suçundan, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22/10/2002 tarih ve 2002/4 -238, 2002/367 sayılı Kararı ve buna uyum gösteren özel ceza daireleri uygulamaları doğrultusunda tanığı bulunmayan olayı her iki tarafın farklı anlatması sebebiyle ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanabileceğinin tartışılmaması,

2) Sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede gösterilmeyen TCK’nin 86/3-b. ve 86/3-e. maddelerinin uygulanması,

3) Dosya içerisindeki nüfus kayıt örneğine göre olay tarihinde 12 yaşını ikmal etmiş olduğu anlaşılan mağdur Doğuş'un 5237 sayılı TCK'nin 86/3-b. bendi kapsamında "beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunup bulunmadığının'' tespitine yönelik doktor raporu alınarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, bu hususun gözetilmemesi,

4) Kabule göre de;

Sanık hakkında kasten yaralama eylemini silahla gerçekleştirdiğinden dolayı TCK'nin 86/3-e. maddesinden verilen cezanın arttırılması yoluna gidilmiş ise de, karar gerekçesinde hangi cismin silah olarak kabul edildiğinin belirtilmemesi,