KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2014/40315 E., 2015/15475 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2015
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Hüküm
- Mahkumiyetlerine dair
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Tayin edilen cezanın tür ve miktarına göre, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile yapılan değişiklik uyarınca sanığa verilen doğrudan verilen adli para cezasının kesin olup temyizi mümkün bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı CMK'nin 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,
2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde
Kişi başına düşen yargılama gideri itibarı ile 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesi gereğince terkin tutarı altında kalan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmemiş ise de; bu husus kararın kesinleşmesi aşamasında mahkemesince dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; Ancak;
Sanığın üzerine atılı suç için 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesi hükmünün 5237 sayılı TCK'nin 53/3 maddesine göre 'kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri' bakımından şartla tahliye tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tümüyle infazın tamamlanmasına kadar uygulanmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının hak yoksunlukları ile ilgili kısmının
.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2014/40315, K. 2015/15475, 30 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama