Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2014/41427 K.2014/41195

Kasten yaralama suçundan sanık A.. A..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 (iki defa), 62 ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.000 Türk lirası adli para cezası (2 kez) ile cezalandırılmasına dair Ankara 10. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/10/2013 tarihli ve 2010/1502 Esas, 2013/876 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip,

infaz savcılığının talepte bulunması üzerine hüküm fıkrasında sehven hata yapıldığından bahisle sanığın 86/3-e maddesi uyarınca 180 gün adli para cezası karşılığı 3.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına şeklinde hüküm fıkrasının değiştirilmesine dair aynı Mahkemenin 07/01/2014 tarihli ek kararına vaki itirazın reddine ilişkin mercii Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2014 tarihli ve 2014/248 Değişik İş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 27.10.2014 tarih ve 2014/18450 – 63577 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.11.2014

tarih ve 2014/364642 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Ankara 10. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/10/2013 tarihli ve 2010/1502 Esas, 2013/876 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Kararın gerekçe kısmında, sanığın müşteki L. Y.'a yönelik kasten yaralama eylemini silahtan sayılan taş ile gerçekleştirdiğinin kabul edilmesine karşın hüküm fıkrasında sanığın sadece 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek silahla yaralamaya ilişkin aynı Kanunun 86/3-e bendi gereğince ceza tayin edilmeyerek gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesinde,

2) Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2014 tarihli ve 2014/248 Değişik İş sayılı kararı açısından yapılan incelemede;

Ankara 10. Sulh Ceza Mahkemesince sanık hakkında tesis edilen hüküm gerekçesinde sanığın eyleminin silahla kasten yaralama olarak kabul edilmesine karşın, hüküm fıkrasında 5237 sayılı Kanunun 86/3-e maddesinin uygulanmamış olmasının maddi hata olarak kabul edilemeyeceği ve hüküm kesinleşmesinden sonraki safhada ek karar ile hükümde değişiklik yapılamayacağı gözetilmeksizin itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine dair karar tesisinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü: