KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2014/42314 E., 2015/24300 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2015
- Tebliğname No
- KD - 2012/323488
- Mahkemesi
- Kayseri 1. Çocuk Mahkemesi
- Tarihi
- 30/03/2011
- Numarası
- 2010/1013 (E) ve 2011/223 (K
Karar Metni
336 kelime·2 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü:
Dairemizin, 11/11/2014 gün ve 2014/18228 Esas, 2014/36628 Karar sayılı onama ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22/12/2014 tarih, 2012/323488 sayılı karar düzeltme yazısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 50/1-d maddesi uyarınca hükmedilen 2 ay 15 gün süreyle şehir merkezi ve mücavir alan içinde alkol servisi yapılan yerlere gitmekten yasaklanması tedbirine uyulmaması halinde kısa süreli hapis cezasının kısmen veya tamamen infaz edileceğine dair ihtarın 5275 sayılı Kanunun 106/4-11. maddelerine aykırı olduğundan bahisle; Dairemiz onama ilamının kaldırılarak bozma kararı verilmesi istemiyle dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının vaki talepleri yerinde görülmekle;
1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının kabulüne;
2) Dairemizin 11/11/2014 gün ve 2014/18228 Esas, 2014/36628 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına,
Dosyanın yeniden incelenmesinde:
Suç tarihi itibariyle 18 yaşını ikmal etmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 50/1-d maddesi uyarınca 2 ay 15 gün süreyle şehir merkezi ve mücavir alan içinde alkol servisi yapılan yerlere gitmekten yasaklanması tedbirinin gereklerinin yerine getirilmediği takdirde kısa süreli hapis cezasının kısmen veya tamamen infaz edileceğine dair ihtarın yapılması suretiyle 5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesine muhalefet edilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2014/42314, K. 2015/24300, 9 Temmuz 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama