Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/17130 K.2016/1929

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Hakkında mahkumiyet hükmü verilen sanığın ... oğlu ... olduğu, tanık ...'ın soruşturma aşamasında ...,... oğlu ..., ... oğlu ..., ... ve ... önlerini keserek küfür ettikleri, ... oğlu ...'in elinde bulunan keserle ağabeyi ...'ın kafasına vurduğu şeklinde 30.10.2013 tarihli beyanda bulunduğu,... oğlu ... ve diğer şüpheliler açısından Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 07.11.2013 tarih ve 2013/2... sayılı kararı ile dosyanın tefrik edildiği ve anılan şüpheliler hakkında yaralama suçlarından 2013/2... sayısı ile soruşturma yapıldığı anlaşıldığından ilgili soruşturma dosyasının akıbetinin araştırılarak dava açılmışsa evrakları temin

edilerek incelenmesi ve sonucuna göre birleştirme hususu da değerlendirilmek suretiyle tanık ... beyanında geçen ... oğlu ... ile sanığın aynı kişi olup olmadığı hususunun tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken eksik soruşturma ile sanık hakkında yazılı şekilde karar verilmesi,

2)Kabule göre;Dosya kapsamı ve oluşa göre; sanığın elinde bulunan keser ile mağdurun hayati önemi olan baş bölgesini hedef seçip bir kez vurarak sağ pariyetal çökme kırığına ve pnömosefaliye neden olduğu, kafatası çökme kırığının hayat fonksiyonlarını ağır (4) derecede etkileyecek ve hayatını tehlikeye maruz kılacak nitelikte bulunduğu, mağdurun yere düşmesi üzerine fiilini sonlandırdığı olayda;

Hedef alınan vücut bölgesi, suçta kullanılan aletin özelliği, meydana gelen yaranın niteliği dikkate alındığında sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde fiilinin kasten yaralama olarak nitelendirilmesi,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,