KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2015/17215 E., 2015/20568 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Haziran 2015
- Tebliğname No
- 2015/177599 Kanun Yararına Bozma
Karar Metni
326 kelime·2 dk okuma
Kasten yaralama ve hakaret suçlarından sanık N.. L..’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2,125/1, 125/4 ve 62/1. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün ve 2 ay 27 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, cezalarının aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Dikili Asliye Ceza Mahkemesinin 05/09/2014 tarihli ve 2013/384 esas, 2014/305 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 11.05.2015 tarih ve 2015/9401–30063 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.05.2015 tarih ve 2015/177599 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.
Mezkur ihbarnamede;
Sanığın evvelce işlemiş olduğu bir başka suçundan dolayı Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/10/2007 tarihli ve 2006/535 esas, 2007/794 sayılı kararı ile verilen erteli 5 ay hapis cezası tekerrüre esas alınmış ise de, tekerrüre esas anılan kararın kesinleşme tarihinin 15/10/2007 tarihi olduğu ve denetim süresinin 1 yıl olarak belirlendiği,
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 51/8. maddesinde yer alan, “Denetim süresi yükümlülüklere uygun veya iyi halli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır.” şeklindeki düzenleme nedeniyle cezanın 15/10/2008 tarihinde infaz edilmiş sayılacağı, anılan Kanun’un 58/2-b maddesindeki “Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezasına mahkûmiyet halinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında,
tekerrüre esas alınan hapis cezasının infaz tarihi ile sonraki suçun işlendiği 04/08/2013 tarihleri arasında 3 yıllık sürenin geçtiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2015/17215, K. 2015/20568, 15 Haziran 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama