Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/20812 K.2015/26793

Mağdur Yunus Cem Gün'e yönelik kasten yaralama suçundan sanık Cüneyt Tulgar'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e-son, 29/1, 62/1 ve 52. maddeleri uyarınca 2,240,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına,

sanığın mağdurun uğradığı zararı gideren davranışlarda bulunmaması karşısında yasal koşulların oluşmaması nedeni ile hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5-14. maddesi uyarınca uygulama yapılmasına yasal olarak yer olmadığına dair Sakarya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/12/2011 tarihli ve 2011/375 esas, 2011/639 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde suç işlediğinden bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e-son, 29/1, 62/1 ve 52. maddeleri uyarınca 2,240,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 10/02/2015 tarihli ve 2014/294 esas,

2015/39 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 08.06.2015 tarih ve 2015/11697–37799 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.06.2015 tarih ve 2015/219345 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Sakarya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/12/2011 tarihli ve 2011/375 esas, 2011/639 sayılı kararına yönelik yapılan incelemede, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarihli ve 2008/11-250 esas, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Kanun’un 6. fıkrasının (c) bendinde belirtilen zararın, maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı, ancak söz konusu maddi zararın da hakimin basit bir araştırma ile saptayabileceği zarardan ibaret bulunduğu, manevi zarar ile fazlaya ilişkin maddi zararlar için hukuk mahkemesinde dava açmanın mümkün bulunduğu,

kasten yaralama suçunda doğrudan tazmini gereken maddi bir zarar olmaması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 6. fıkrasının (c) bendinde belirtilen zararın tazmini şartının somut olayda aranmaması gerektiği nazara alındığında, bu gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesinde,

2) Sakarya 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2015 tarihli ve 2014/294 Esas, 2015/39 sayılı kararına yönelik yapılan incelemede; sanık hakkında aynı mahkemenin 15.12.2011 tarihli ve 2011/375 Esas, 2011/639 sayılı kararında mağdura yönelik eylemi nedeni ile verilen mahkumiyet hükmünün açıklanması geri bırakılmadığı halde ve verilen mahkumiyet hükmü kesinleşmesine rağmen sanık hakkında yeniden hüküm kurulmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı. Gereği görüşülüp düşünüldü: 1) Tebliğnamedeki 1 no'lu bozma görüşüne yönelik yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2012 gün 842-100. 10.04.2012 gün 479-145 ve 08.05.2012 gün 449-186 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere; sanık C. T.'ın mağdur Y.C. G.e karşı gerçekleştirdiği yaralamaya teşebbüs eyleminden dolayı Ö.S.

V. Hastanesince düzenlenen adli rapordan da anlaşıldığı kadarıyla, uyluk medial yüzde lineer kesiye neden olan yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu; bununla ilgili mağdur tarafından sarfedilen en azından hastane masraflarının ödenmesi yönünde herhangi bir çaba sarfedilmediği anlaşılmakla; sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından olduğu kabul edilen suçun işlenmesiyle mağdurun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi şartının yerine getirilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu nedenlerle 5271 sayılı CMK'nin 231.maddesinin uygulanmamasına yönelik mahkeme kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden. Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görülmeyerek; kanun yararına bozma talebinin REDDİNE,