KÜNYE
3. Ceza Dairesi 2015/24838 E., 2016/4203 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Şubat 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;
Gereği görüşülüp düşünüldü;
1) Sanık hakkında, katılan ...'ı kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:
Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53.maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA,
2)Sanık hakkında, katılan ...'ı kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:
Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;
a) 5237 sayılı TCK'nin 86/2 maddesinin "Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbı müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması halinde, mağdurun şikayeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur." şeklindeki düzenlenmesine aykırı şekilde, sanık hakkında TCK'nin 86/2 maddesi gereğince temel cezanın kanunda öngörülmeyen şekilde 2 yıl hapis cezası olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini,
b)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 3. Ceza Dairesi, E. 2015/24838, K. 2016/4203, 23 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama