Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/446 K.2015/18180

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin hatalı olarak 03/05/2001 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

1) Sanığın tekerrüre esas alınan Develi Sulh Ceza Mahkemesinin 28/12/2010 gün ve 2010/87 esas, 2010/559 karar sayılı ilamında 27/01/2010 tarihi itibariyle işlediği suçtan dolayı davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azaldığı belirtilerek cezasından 5237 sayılı TCK'nın 32/2 maddesi uyarınca indirim yapıldığı anlaşılmakla, sanığın 03/05/2011 tarihinde işlediği temyize konu yaralama suçu ile ilgili olarak fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan cezai ehliyeti ile ilgili rapor aldırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabul ve uygulamaya göre;

Sanığın tekerrüre esas ilamın kesin nitelikte olup halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 305. maddesine göre kesin olan mahkumiyetlerin tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

3) 5237 sayılı TCK’nin 53/3. maddesine göre TCK’nin 53/1-c maddesinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun sadece kendi altsoyu üzerinde şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde tüm kişiler için velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerinin şartla tahliye tarihine kadar uygulanabileceğine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesiyle yürürlükte