Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2015/733 K.2015/17697

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, katılan Ayşe'ye yönelik tehdit suçundan kamu davası açılmış olduğu, ancak bu suçtan hüküm kurulmadığı anlaşılmakla zamanaşımı süresince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1) Sanık Nuray'ın geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal etme eylemi nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı CMK'nin 231/12. maddesi gereğince itiraz kanun yoluna gidilebilecek olup 5271 Sayılı CMK'nin 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanık müdafiinin temyiz istemi itiraz niteliğinde kabul edilerek, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine,

2) Sanık Nuray'ın katılan Ayşe'yi kasten yaralama eylemi nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İddianamede TCK 86/2, 86/3-e ve 87/1-c-son maddeleri sevk maddesi olarak belirtildiği ve sevk maddesi olarak belirtilmeyen TCK 86/1 maddesinin uygulanması ihtimaline binaen sanığa ek savunma hakkı da tanındığı görüldüğünden, tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) Silahtan sayılan bistüri ile yüzde sabit iz oluşturacak şekilde katılan Ayşe'yi yaralayan sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e, 87/1-c-son maddelerinin uygulanmasından sonra verilen 5 yıl hapis cezasından, 5237 sayılı

TCK'nin 62 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesaplama hatası ile sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası yerine 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

2) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasının katılan sanık Nuray hakkındaki 2-A- bölümünün 5237 sayılı TCK'nin 62 maddesi uygulanması ile ilgili paragrafındaki “4 yıl 6 ay hapis cezası” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “4 yıl 2 ay hapis cezası” ibaresinin eklenmesi,

hüküm fıkrasının 2/A bölümünün hak yoksunlukları ile ilgili paragrafının karar metninden çıkarılarak yerine “Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinin a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen hak ve yetkileri kullanmaktan mahkûm olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan ise 5237 sayılı TCK'nin 53/3. maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3) Sanık Ayşe'nin katılan Nuray'ı kasten yaralama eylemi nedeniyle kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanığın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığının kabulü karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden ceza tayinine yer olmadığına ve beraatine dair karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasının 1. bölümündeki "TCK'nin 25/1 madde gereğince ceza tayinine yer olmadığına" ibaresinin çıkarılarak yerine "5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca BERAATİNE"